Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

"Έφυγε" ο Στρατηγός Στέργιος Βούλγαρης




- Ήταν ο τελευταίος Πηγιώτης μαχητής του Γοργοποτάμου 
- Η Εξόδιος Ακολουθία θα ψαλεί σήμερα στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου ώρα 13.30

Κείμενο Χρ.Β.Καπερώνης

Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 2016 Στρατηγός Βούλγαρης Στέργιος ο τελευταίος εκ των Πηγιωτών Μαχητών της Εθνικής Αντίστασης με τις δυνάμεις του ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ Ναπ. Ζέρβα που έλαβαν μέρος στην Επιχείρηση ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου στις 25/26 Νοεμβρίου του 1942 στην κορυφαία πράξη αντίστασης του Ελληνικού λαού κατά Γερμανών και Ιταλών κατακτητών.



Πλήρης ημερών σε ηλικία 95 ετών έφυγε από τη ζωή ένας ακόμη εκ των ηρώων του έπους της Εθνικής Αντίστασης και –συμπτωματικά- ανήμερα της επετείου του γεγονότος αυτού λες και την διάλεξε μόνος του ως ημέρα θανάτου του.

Ένας άνθρωπος γενναίος , τίμιος, σεμνός εγκρατής και αθόρυβος . ‘Ένας από αυτούς που δεν επεδίωξε ποτέ να εξαργυρώσει την προσφορά του στην πατρίδα αν και θα είχε πάμπολλες ευκαιρίες.

Ένας καθαρά ανιδιοτελής και αγνός πατριώτης. ΟΙ έννοιες αυτές κατά κοινή ομολογία, στο πρόσωπό του, αποκτούν το νόημά τους.. Ο Στέργιος Βούλγαρης γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1922 στις Πηγές ΄Αρτας .

Το 1942 κατετάγη στον ΕΟΕΑ –ΕΔΕΣ με τα δυό του αδέλφια τον Γιώργο Βούλγαρη και τον Αριστείδη Βούλγαρη, με τον αείμνηστο πατέρα μου Βασίλειο Καπερώνηαλλά και άλλους συγχωριανούς του Πηγιώτες και Ραδοβιζινούς,εντάχθηκαν στην ομάδα του Οπλαρχηγού του Ζέρβα Παπασπύρου Ζαφείρητου θρυλικού ιερέα των Πηγών που άφησε το πετραχήλι και το θυμιατό και πήρε το όπλο του.

Έτσι όλοι μαζί υπο τον Στρατηγό Ναπ. Ζέρβα ξεκίνησαν τον πόλεμο για να ελευθερώσουν την Πατρίδα από τους κατακτητές. Παρέμεινε στην Εθνική Αντίσταση μέχρι το Φεβρουάριο του 1945 όταν διαλύθηκαν οι αντιστασιακές οργανώσεις με την Συμφωνία της Βάρκιζας.

Μαζί με τους συμπολεμιστές του έδωσε πολυάριθμές μάχες κατά των Γερμανοιταλών κατακτητών, αλλά και κατά των επιτιθεμένων ΕΛΑΣΙΤΩΝ σε ΄Ηπειρο και Θεσσαλία όταν αναίτια ξεκίνησε ο αδελφοκτόνος εμφύλιος μεσούσης της Κατοχής από τα μέσα του 1943.

Επίσης με τα τμήματα του ΕΟΕΑ -ΕΔΕΣ έλαβε μέρος στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά την αποχώρηση των Γερμανών το φθινόπωρο του 1944 στην Πρέβεζα,στα Ιωάννινα, αλλά και στην Θεσπρωτία εναντίων των Γερμανοτσάμηδων δοσίλογων και συνεργατών των γερμανών τους οποίους κατόρθωσαν και εκδίωξαν.

Στις 25/26 Νοεμβρίου με ομάδα δέκα ανταρτών Πηγιωτών υπο τον Ιερέα Παπασπύρο Ζφείρη έλαβε μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου την μοναδική κοινή επιχείρηση των Ελλήνων ανταρτών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ μαζί με τους ΄Αγγλους Σαμποτέρ απ΄οπου απεκόμισε ως λάφυρο μάχης το πιστόλι ενός Ιταλού αξιωματικού και το οποίο δώρισε στο πολεμικό Μουσείο όπου και εκτίθεται σήμερα.


Μαζί του εκεί με δέκα Πηγιώτες αντάρτες , από το σύνολο των εξήντα ανταρτών του Ζέρβα τους Γεώργιο Σπ. Βούλγαρη- Κων/νου Δημ. Φώτου- Αντώνη Λεων. Αντωνάκη- Νικόλαου Δημ.Γεωργούλα- Δημητρίου Ανδρ.Ζήση- Δημητρίου Β. Καρακώστα -Δημητρίου Χαρ.Τσατσαρώνη-Νικολάου Ιωαν. Φώτου καθώς και άλλων Ραδοβιζινών συμπατριωτών μας που αποτελούσαν και την συντριπτική πλειοψηφία της δύναμης του Ζέρβα στο Γοργοπόταμο.

Σχεδόν ρακένδυτοι, νηστικοί μέσα στο κρύο την πείνα και την κακουχία αλλά με δυνατή ψυχή διέσχισαν την οροσειρά της Πίνδου και της Κεντρικής Στερεάς για να πραγματοποιήσουν το τολμηρό εγχείρημα και να γυρίσουν πίσω στα αντάρτικα λημέρια του Βάλτου και των Ραδοβιζίων να συνεχίσουν τον αγώνα...

Έγραψε έτσι μαζί τους τις νέες σελίδες δόξας της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Μετά την Απελευθέρωση της Πατρίδας κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό ως αξιωματικός όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι το 1976 σε μονάδες πρώτης γραμμής οπότε και αποστρατεύτηκε ως ευδοκίμωςτερματίσας την υπηρεσία του.

Για τις πράξεις του αυτές, την έντονη αντιστασιακή δράση του, αλλά και την μετέπειτα σταδιοδρομία του στον Ελληνικό Στρατό ως Αξιωματικός τιμήθηκε από την Πατρίδα με δεκατέσσερα μετάλλια μεταξύ των οποίων και δύο χρυσά Αριστεία ανδρείας. Αξιον αναφοράς όμωςείναι και το συγγραφικό του έργο ,αφού εκτός από καλός χειριστής του όπλου ,χειρίζονταν εξ ίσου καλά και την πέννα .


Ήταν πολυγραφότατος και παραστατικός, Το 1971 εξέδωσε το Βιβλίο ‘’ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΣ’’ όπου εξιστορεί με προσωπικές μαρτυρίες το κορυφαίο γεγονός της Εθνικής Αντίστασης.

Το 2010 εξέδωσε το βιβλίο με τίτλο ‘’Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΒΟΛΩΝ ΜΕ ΤΗ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ’’που αναφέρεται στο έπος του Αλβανικού μετώπου το 1940 και ιστορεί την συμμετοχή των γενναίων Πηγιωτών στρατιωτών του 3/40 ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΥΖΩΝΩΝ ΑΡΤΑΣ αυτών των ‘’διαβόλων ’’όπως τους αποκαλούσαν οι εχθροί τους και που έγινε ο φόβος και ο τρόμος τους.


‘Επίσης υπό έκδοση συγγράμματα ¨»ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ’’ Ο
ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ (Βελτιωμένη έκδοση) και ‘’ΤΟ ΣΟΥΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΛΤΣΟ ΤΟΠΟΙ ΘΥΣΙΑΣ’’ έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και μεταξύ των συμπολεμιστών αλλά και των συγχωριανών του οι οποίοι τον υπεραγαπούσαν και τον θαύμαζαν βάζοντάς τον πολλές φορές να τους εξιστορεί γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του.

Οι συγγενείς του με υπερηφάνεια αναφέρονταν στο πρόσωπό του. Με αίσθημα θαυμασμού τον αντιμετώπιζαν οι δημοσιογράφοι και ιστορικοί συγγραφείς που ερχόταν και τον συναντούσαν για να μάθουν από πρώτο χέρι και δια ζώσης την πραγματική ιστορία της Εθνικής Αντίστασης .Στις αναφορές του ήταν σαφής και αντικειμενικός ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.

Έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις ενώ η τηλεόραση στην επέτειο του Γοργοποτάμου η σε ιστορικές αναφορές της Εθνικής αντίστασης μετέδιδε αποσπάσματα συνεντεύξεών του. Με τιμή και σεβασμό τον αντιμετώπιζαν οι Αντιστασιακές Οργανώσεις των ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ Εξ ίσου αγαπητός και χαίρων εκτιμήσεως ήταν και στους Κρητικούς στο Καστέλι Πεδιάδος Ηρακλείου και στον Ευαγγελισμό όπου υπηρέτησε,αλλά και από όπου καταγόταν η σύζυγός του .

Τον αντιμετώπιζαν με θαυμασμό και εκτίμηση αλλά και εκείνος τους αγαπούσε.Εκεί ,μετά την αποστρατεία του κυρίως, περνούσε και τον καιρό του καλλιεργώντας τα κτήματα. Τα βράδια στα καφενεία του χωριού τους εξιστορούσε γεγονότα ακούγοντας τον όλοι με προσοχή.

Ο στρατηγός ‘’έφυγε’’αλλά έμειναν παρακαταθήκη οι γενναίες πράξεις του για να θυμίζουν σε όλους ότι υπέρτατο καθήκον με όποιο κόστος είναι η προάσπιση των δικαίων και της Ελευθερίας της Πατρίδας μας .

Απόδειξη είναι ο ίδιος,ένα χωριατόπαιδο όπως και πάρα πολλοί Έλληνες τότε, με λιγοστούς κυρίως αγράμματους αλλά με πυρωμένη ψυχή και πίστη συντρόφους του,πίστεψαν ότι οι σιδερόφρακτες ορδές των Γερμανοιταλών δεν είναι ανίκητοι όπως φάνταζαν και ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον τους με αποτέλεσμα να συμβάλλουν τα μέγιστα στην απελευθέρωση της πατρίδας.Ας πάρουμε και εμείς σήμερα λίγο δίδαγμα από τις πράξεις τους .

Το οφείλουμε άλλωστε και ως ένδειξη τιμής σε αυτούς πολέμησαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι (Έστω και πτωχευμένοι θα πρόσθετα αλλά ελεύθεροι) Για μένα προσωπικά που μπήκα στην Οικογένεια του στρατηγού ως γαμπρός του και τον έζησα τριάντα χρόνια από κοντά, ήταν και είναι εμπειρία ζωής να ακούς και να διαβάζεις τα κατορθώματα αυτών των ανθρώπων που κινούνταν μόνο από ανιδιοτέλεια και αγάπη στην πατρίδα.

Έζησα την αγάπη ,το σεβασμό και το δέσιμο του πατέρα μου και της μάνας μου με τον Στρατηγό. Έζησε ως ένας καλός οικογενειάρχης.Ευτύχησε και ευτύχισαν να μεγαλώσουν μαζί του τέσσερα εγγόνια και ένα δισέγγονο, που τον υπεραγαπούσαν και τον λάτρευαν.

Κοντά του γνώρισα σχεδόν όλους τους πρωταγωνιστές του έπους της Εθνικής Αντίστασης και τα κατορθώματα ανταρτών του Ζέρβα. Γνώρισα τους συμπολεμιστές του αλλά και τους συμμαθητές στου στο Στρατό.

«Στήκετε και κρατείτε τις παραδόσεις» ήταν η αγαπημένη του φράση Αυτό πρέπει και εμείς να τηρήσουμε τιμώντας τέτοιους ανθρώπους.Τις παραδόσεις μας.Το μπόλι που μας άφησαν παρακαταθήκη αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να βλαστήσει και να το μεγαλώσουμε εμείς και τα παιδιά μας.Αυτή την υποχρέωση έχουμε.

Ο Στρατηγός έφυγε πλήρης ημερών. έφυγε για να συναντήσει στο πάνθεο των Ηρώων τους συμπολεμιστές και να τους πει για τα όχι και τόσο καλά νέα των σημερινών απογόνων τους. Στο πρόσωπό του σήμερα τιμούμε όλους αυτούς.

Τους προγόνους μας. Θα τους μεταφέρει όμως και την νοσταλγία αλλά και την αγάπη για αυτούς που θυσίασαν και τη ζωή τους,που πέρασαν πείνα δίψα και κακουχίες για να μας παραδώσουν πατρίδα ελεύθερη.Εκει θα κάτσουν όλοι και θα λογαριάσουν για το στρατηγό τι και πόσο έδωκε για την πατρίδα.

Η ιστορία μόνος αδέκαστος κριτής θα βγάλει το λογαριασμό του στρατηγού για όση τιμή η πατρίδα του χρωστάει .Εμάς θα καλέσει να τον εξοφλήσουμε τιμώντας τον όπως αρμόζει. Θα ζεί στις καρδιές όλων μας . Μας έκανε να αισθανόμαστε υπερήφανοι γι αυτόν. Αύριο συγγενείς και φίλοι θα τον συνοδεύσουμε στην τελευταία κατοικία του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

 Αθήνα 28 /11/2016
Χρήστος Β.Καπερώνης








Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Μακαριστός αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ: Μια ζωή αντάρτης

Ο μοναχισμός, ο ΕΔΕΣ, η Μητρόπολη Αρτας και η κορυφή της Εκκλησίας της Ελλάδος



Ο 28χρονος διάκονος Σεραφείμ, όταν το καλοκαίρι του 1941 ­ το πρώτο καλοκαίρι της γερμανικής Κατοχής ­ ο Δαμασκηνός επιστρέφει στον θρόνο του, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας απλός γραφέας στις υπηρεσίες της Ιεράς Συνόδου. Αλλά μια παράξενη μοίρα θέλησε ο νεαρός διάκονος να ακολουθήσει πιστά τα βήματα του τότε προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος και να γίνει ο καλύτερος μαθητής του. Μπορεί να μην έφθασε να καταλάβει ανώτατα πολιτειακά αξιώματα ­ ο Δαμασκηνός έγινε πρωθυπουργός και αντιβασιλέας ­ αλλά πέτυχε να περάσει στην Ιστορία ως ο μακροβιότερος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

«Ο Δαμασκηνός δεν έχει προγόνους του τους Ιεράρχες του Βυζαντίου αλλά τους Δεσποτάδες του '21. Εχει το πάθος τους, την πολιτικότητά τους και την αγωνιστική τους ιδιοσυγκρασία» γράφει ο Ηλίας Βενέζης στον πρόλογο του βιβλίου του «Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Οι χρόνοι της δουλείας» τον Δεκέμβριο του 1951. Κοντά 50 χρόνια μετά οι κρίσεις και οι χαρακτηρισμοί του Βενέζη θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν γραφεί για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κυρός Σεραφείμ. Ετσι κι αλλιώς ο Σεραφείμ δεν διεκδίκησε ποτέ κατά τη διάρκεια της 60χρονης διακονίας του τον τίτλο του «αυθεντικού Βυζαντινού». Αλλωστε, δεν γινόταν και διαφορετικά. Ο ίδιος, όπως και ο Δαμασκηνός, προερχόταν «από τα στρώματα του λαού μας, από την ελληνική περιοχή όπου δεν διδάσκεται αλλά ασκείται η πίστη: για τον Θεό, για την καλή πράξη, για το χρέος προς την πατρίδα και προς την ελληνική διάρκεια», όπως γράφει και ο Βενέζης. Ο Δαμασκηνός, κατά τον συγγραφέα, «φέρνει μέσα του το γερό κύτταρο της ράτσας» προερχόμενος «από τη βουνίσια, την απλή, τη σχεδόν πατριαρχική ζωή των βοσκών και των λοτόμων της ορεινής Ελλάδας». Αλλά η Δοβρίτσα της Ναυπακτίας γενέτειρα του Δαμασκηνού ­ δεν φαίνεται να απείχε πολύ από το Αρτεσιανό της Καρδίτσας ­ το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Σεραφείμ ­, τουλάχιστον όσον αφορά τις σκληρές συνθήκες της ζωής των απλών ανθρώπων εκείνης της εποχής.

Ο «ξωμάχος»

«Μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου ο οποίος αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα και κουράγιο κάθε δυσκολία» είπε ο Χαρίλαος Φλωράκης βγαίνοντας από το Λαϊκό Νοσοκομείο, όπου είχε επισκεφθεί τον ασθενούντα Αρχιεπίσκοπο και έσπευσε στη συνέχεια να δώσει τη δική του εκδοχή για τη μαχητικότητα και την καρτερία του παλαιού συμμαθητή του: «Κρατάει από τους ξωμάχους του κάμπου». Μπορεί ο πατέρας του Σεραφείμ να μην ήταν ακριβώς ένας από τους «ξωμάχους του κάμπου» ­ μάλλον ένας ευκατάστατος νοικοκύρης, κατά τον σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ. Θεόκλητο ­ αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την αξία των λόγων του επιτίμου προέδρου του ΚΚΕ. Αλλωστε, μετρά περισσότερο το τι νιώθεις και όχι το τι είσαι. Και ο Σεραφείμ ένιωθε ξωμάχος και δεν το έκρυψε ποτέ.

«Δεν μπορώ να μην ενασκήσω αυτήν ακριβώς την ώρα τα καθήκοντά μου που θα είναι μαρτύριον και κίνδυνος. Το εναντίον θα είναι φυγή». Η φράση που ανήκει στον Δαμασκηνό είχε υιοθετηθεί για τα καλά από τον Σεραφείμ και το ουσιαστικό περιεχόμενό της είχε γίνει καθημερινό βίωμα ζωής από τα πρώτα χρόνια της διακονίας του. Ο ταπεινός γραφέας της Ιεράς Συνόδου το καλοκαίρι του 1941 δεν δίστασε δύο χρόνια αργότερα ­ εν τω μεταξύ έχει χειροτονηθεί πρεσβύτερος και έχει τοποθετηθεί εφημέριος στον Αγιο Λουκά Πατησίων ­ να βγει αντάρτης στα βουνά επιλέγοντας την πλευρά του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Η επιλογή του αυτή καθόρισε και την κατοπινή στάση του στα ελληνικά πολιτικά πράγματα της μεταπολεμικής περιόδου. Ετσι κι αλλιώς είχε βρεθεί με την πλευρά των «νικητών» του εμφυλίου πολέμου και η οικογένειά του είχε πληρώσει ακριβό τίμημα. Ο πατέρας του είχε «πέσει» από τα βόλια της «άλλης» πλευράς, εκείνης που εκπροσωπούσε ο παλιός συμμαθητής του, ο Χαρίλαος Φλωράκης.

Ο Σεραφείμ ήταν αντικομμουνιστής και δεν το έκρυβε. Αλλά ποτέ δεν θέλησε να εξαργυρώσει ούτε το «πατρικό αίμα» που χύθηκε ούτε, πολύ περισσότερο, τη θητεία του στις Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Το 1949, όταν έχει κριθεί οριστικά η έκβαση του εμφυλίου πολέμου, ο Σεραφείμ ­ τότε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου ­ εκλέγεται Μητροπολίτης Αρτης. Είναι η εποχή που οι «μετωπικές παρατάξεις» που στήνουν οι υπεύθυνοι της αδελφότητας θεολόγων «Ζωή» ­ τα «Συνεργαζόμενα Χριστιανικά Σωματεία Ο Απόστολος Παύλος», με επικεφαλής τον τότε πρωθιερέα των Ανακτόρων, Αρχιμανδρίτη Ιερώνυμο Κοτσώνη, και το Σωματείο «Ελληνικόν Φως», με πρόεδρο τον τότε βασιλέα Παύλο ­ είχαν αναλάβει εργολαβικά το «πνευματικόν μέρος του αντικομμουνιστικού αγώνος». Ο Σεραφείμ, από την πλευρά του, δεν είχε και δεν θέλησε ποτέ να αποκτήσει σχέσεις με τη «Ζωή» ή τις άλλες παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. Οι απόψεις του ήταν γνωστές και τις υπεράσπιζε με θάρρος. Μάλιστα, η στάση του αυτή έγινε αιτία για να αποκτήσει ένα μεγάλο και ισχυρό εχθρό: τον Ιερώνυμο Κοτσώνη.

Η προγραφή

Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ο πρωθιερέας των Ανακτόρων καταλαμβάνει τον Θρόνο των Αθηνών αρχίζοντας τις εκκαθαρίσεις στις τάξεις των ιεραρχών που αντιδρούσαν στα σχέδια των «Ζωικών» για την άλωση της Εκκλησίας. Οι λίστες των προγραφών ήταν έτοιμες από καιρό. Μέσα σε αυτές φιγουράριζε και το όνομα του Σεραφείμ, που από το 1958 έχει μετατεθεί στη Μητρόπολη Ιωαννίνων. Ο Ιερώνυμος ήθελε να ξεκαθαρίσει μια και καλή τους παλιούς λογαριασμούς. Αλλωστε, είχε ακόμη την υποστήριξη των συνταγματαρχών.

Στα Ιωάννινα, όπως θυμάται σήμερα ο τότε πρωτοσύγκελος και σήμερα Μητροπολίτης κ. Θεόκλητος, κατέφθασε ειδικός επιθεωρητής του υπουργείου Οικονομικών με εντολή να διενεργήσει έκτακτο διαχειριστικό έλεγχο στα οικονομικά της ανθηρής μητρόπολης. Στόχος, να βρεθούν πάση θυσία επιβαρυντικά στοιχεία (ατασθαλίες κλπ.) προκειμένου να «διπλώσουν σε μια κόλλα χαρτί» τον Σεραφείμ και να τον οδηγήσουν στα «έκτακτα ιεροδικεία» που είχαν δημιουργηθεί και δούλευαν ασταμάτητα. Η εντολή του ελέγχου, όπως αποκάλυψε αργότερα ο ίδιος ο επιθεωρητής, είχε δοθεί από τον Ιερώνυμο. Η «δουλειά», όμως, δεν ήταν καλά στημένη αφενός και αφετέρου ο Σεραφείμ διέθετε ισχυρά ερείσματα στον μηχανισμό της νέας εξουσίας: δύο παλαιοί συμπολεμιστές του στους σχηματισμούς του Ζέρβα, ο Ιωαννίδης και ο Πατίλης, συμμετείχαν στον στενό πυρήνα της στρατιωτικής χούντας.

Μάλιστα, ο Σεραφείμ προσφεύγει στους παλαιούς συμπολεμιστές του προκειμένου να διασωθούν αντι-οργανωσιακοί ιεράρχες και αυτοί δεν αρνούνται ποτέ τη βοήθειά τους. Αλλωστε, η προσπάθεια του Ιερωνύμου για τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο της Ιεράς Συνόδου μέσω των μαζικών εκκαθαρίσεων προκαλεί αντιδράσεις στα ανώτατα κλιμάκια της χούντας. Δύο χρόνια μετά το απριλιανό πραξικόπημα ο Ιερώνυμος ελέγχει τους 36 από τους 69 ιεράρχες.

Τον Νοέμβριο του 1973, λίγο πριν από την ανατροπή του Παπαδόπουλου, ένας από τους παλαιούς συμπολεμιστές αποφασίζει να προσφύγει στον Σεραφείμ προκειμένου εκείνος να παράσχει τις υπηρεσίες του. Ο συμπολεμιστής που ζητεί βοήθεια είναι ο διοικητής της ΕΣΑ Δημήτρης Ιωαννίδης.

Το Σάββατο 24 Νοεμβρίου 1973 ο Σεραφείμ που έχει κατεβεί από τα Ιωάννινα στην Αθήνα ­ θέλοντας αφενός να επισκεφθεί την αδελφή του που αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και αφετέρου για να συμμετάσχει σε συνεδρίαση του ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας του οποίου είναι μέλος ­ δέχεται ένα αινιγματικό καθ' όλα τηλεφώνημα. Ο Σεραφείμ σηκώνει ο ίδιος το τηλέφωνο και ακούει από την άλλη γραμμή του σύρματος τη φωνή του Ιωαννίδη που ζητεί να πληροφορηθεί το πού θα βρίσκεται την επομένη το πρωί. Ο Σεραφείμ απαντά ότι θα παραμείνει στην Αθήνα και ο Ιωαννίδης κλείνει το τηλέφωνο. Το αίνιγμα λύθηκε το επόμενο πρωί, όταν ένα στρατιωτικό τζιπ βρίσκεται μπροστά από το σπίτι της αδελφής του στα Πατήσια και έχει μοναδικό επιβάτη τον Ιωαννίδη. Στη συνέχεια ο Σεραφείμ θα ορκίσει πρώτα τον Φαίδωνα Γκιζίκη «πρόεδρο» και λίγη ώρα αργότερα τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο «πρωθυπουργό».

Η δεύτερη εκδοχή της χούντας ­ εκείνης του Ιωαννίδη ­ έχει τεθεί σε εφαρμογή. Ο Ιερώνυμος την επομένη της ορκωμοσίας προβαίνει σε ανακοίνωση Τύπου με την οποία διαμαρτύρεται για την «αντικανονική εισπήδησιν» στην περιφέρεια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών του Μητροπολίτη Ιωαννίνων. Το θέμα φθάνει στη Σύνοδο αλλά με παρέμβαση του τότε Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας δεν εκδίδεται καταδικαστική απόφαση της ενέργειας του Σεραφείμ. Ο Ιερώνυμος καταλαβαίνει ότι τα γεγονότα τον έχουν ξεπεράσει και ο ίδιος δεν έχει τη δυνατότητα για ελιγμούς. Ηδη τα αιτήματά του το ένα μετά το άλλο απορρίπτονται. Ο Ιωαννίδης τοποθετεί στο υπουργείο Παιδείας τον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Π. Χρήστου, επιλογή που απορρίπτει κατηγορηματικά και πολεμά ο Ιερώνυμος αλλά εις μάτην. Την ίδια ώρα ο άλλοτε πρωθιερέας των Ανακτόρων ζητεί επίμονα συνάντηση με τον νέο ισχυρό άνδρα της χούντας. Ο Ιωαννίδης αρνείται αρχικά να τον δεχθεί σε ακρόαση αλλά ο Ιερώνυμος πάει στο γραφείο του και περιμένει υπομονετικά με τις ώρες. Οταν κάποια στιγμή βλέπει τον Ιωαννίδη, εκείνος περιορίζεται στην εξής δήλωση: «Εμείς δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε». Την επομένη ­ 15 Δεκεμβρίου 1973 ­ ο Ιερώνυμος υποβάλλει παραίτηση. Ο δρόμος για την Αρχιεπισκοπή είναι ανοιχτός για τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων.

Η εκλογή

Σχεδόν ένα μήνα μετά ­ έχει εκδοθεί εν τω μεταξύ η «Συντακτική Πράξη 3» που ανατρέπει το καθεστώς Ιερωνύμου ­ 28 μητροπολίτες λαμβάνουν μέρος στη Σύνοδο που συγκαλείται για την εκλογή του Αρχιεπισκόπου. Πρώτος, κατά σειρά ψήφων, στο «τριπρόσωπο» έρχεται ο Ιωαννίνων Σεραφείμ με 20 ψήφους, ο Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιος έρχεται δεύτερος με 7 ψήφους, ενώ μία ψήφο λαμβάνει ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ο σημερινός τοποτηρητής του Θρόνου των Αθηνών. Από τους τρεις ο Γκιζίκης επιλέγει τον Σεραφείμ, ο οποίος ενθρονίζεται στις 16 Ιανουαρίου 1974. Πριν από 24 χρόνια και τρεισήμισι μήνες.

Ο Σεραφείμ στον ενθρονιστήριο λόγο του θέτει ως άμεση προτεραιότητα την αποκατάσταση της κανονικής τάξης σε συνδυασμό με την ειρήνευση στην Εκκλησία και ξεκαθαρίζει προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν πρόκειται να δεχθεί παρεμβάσεις των ποικίλων παρεκκλησιαστικών οργανώσεων στα διοικητικά ζητήματα. «Εκκλησία πνευματικώς ευπλοούσα είναι η έχουσα ως κεφαλήν Επίσκοπον και όχι οργανώσεις παρεκκλησιαστικάς» τονίζει ο Σεραφείμ προδιαγράφοντας και την κατεύθυνση των επόμενων κινήσεών του. Τους επόμενους μήνες και ως τις αρχές του καλοκαιριού που σφραγίστηκε στην κοινή μνήμη από την τραγωδία στην Κύπρο οι οργανωσιακοί μητροπολίτες εκδιώκονται και οι συσχετισμοί εντός της Συνόδου διαφοροποιούνται (ίδρυση νέων μητροπόλεων στα όρια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης κλπ.). Η εποχή Σεραφείμ αρχίζει. 
Ενας ιεράρχης κοινής αποδοχής

Δαμασκηνός - Σεραφείμ: Ο δεύτερος από την εποχή που ήταν νεαρός αρχιμανδρίτης στην κατοχική ΑΘήνα είχε τη φιλοδοξία να μοιάσει στον πρώτο ­ και ας μην το ομολογούσε ανοικτά. Τον θαύμαζε, ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια του. Τον ξεχώριζε και τον τιμούσε πρώτα απ' όλα ως πολιτικό ηγέτη εθνικής εμβέλειας. Ο ίδιος ο Σεραφείμ έλεγε και ξανάλεγε στους στενούς συνεργάτες του για τον ρόλο του Δαμασκηνού στη μεταβατική περίοδο από την απελευθέρωση της χώρας ως τη στιγμή της επανόδου τού τότε βασιλέα Γεωργίου Β' στην Αθήνα. Για το γεγονός ότι έφερε σε πέρας ένα δύσκολο έργο, για το γεγονός ότι του έδειξαν εμπιστοσύνη οι ίδιοι οι βασιλείς παρ' ότι γνώριζαν ότι εκείνος ήταν παραδοσιακά από την άλλη πλευρά: αντιβασιλικός και βενιζελικός.

«Κι όμως, τα κατάφερε» έλεγε και ξανάλεγε με την ίδια θέρμη, με την ίδια επιμονή. Λες και ήθελε να του αναγνωρισθούν και τα «δικά του δίκια», να επιβραβευθούν και οι δικές του προσπάθειες. Ο Σεραφείμ αν και αντικομμουνιστής δεν δίστασε να συγκρουσθεί με τις καλβινιστικής έμπνευσης κινήσεις για τη διάδοση του λεγόμενου «χριστιανικού έργου» που είχαν συγκροτηθεί με πυρήνα την αδελφότητα θεολόγων «Ζωή». Αν και ο ίδιος είχε προσβάσεις στους κύκλους των πραξικοπηματιών δεν συμμετείχε σε παρασυναγωγές και πολύ περισσότερο αντιστάθηκε στην άλωση της Εκκλησίας από τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις και τα στελέχη τους που προωθήθηκαν μετά την κατάληψη του αρχιεπισκοπικού θρόνου από τον Ιερώνυμο και, το σημαντικότερο, παρά τα οποία λάθη και τις οποίες ακρότητες, ήταν εκείνος που διέλυσε τους μηχανισμούς του ιερωνυμικού καθεστώτος μετά το 1974.

Ο Σεραφείμ όχι μόνο κατάφερε να επιβιώσει στο νέο περιβάλλον που διαμορφώθηκε από τη μεταπολίτευση του 1974 αλλά πέτυχε να γίνει πρώτα αποδεκτός από την κοινή γνώμη και στη συνέχεια από τις πολιτικές ηγεσίες της εποχής. Τα δύο πρώτα χρόνια ­ από το 1974 ως το 1976 ­ οι σχέσεις του με το πολιτικό δυναμικό της χώρας ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Ο πρώτος δίαυλος επικοινωνίας με την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, όπως θυμούνται στενοί συνεργάτες του, δημιουργήθηκε όταν ο Γιώργος Ράλλης αναλαμβάνει το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η καχυποψία όμως απέναντι στον Σεραφείμ δεν έπαυσε να υπάρχει και να καλλιεργείται συστηματικά. Η έντονη φημολογία, για παράδειγμα, που αναπτύχθηκε μετά τη νίκη του ΠαΣοΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου ότι ο Σεραφείμ «δεν θα πάει να ορκίσει τη νέα κυβέρνηση» κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η εξουσία άλλαζε χέρια. Αλλά το γεγονός ότι η επίσημη Εκκλησία για πρώτη φορά κράτησε ουδέτερη στάση, δεν «χρωματίστηκε», δεν παρότρυνε, δεν χρησιμοποίησε τον «άμβωνα» για «προεκλογικό μπαλκόνι» ­ και αυτό χρεώνεται στον Σεραφείμ ­ φαίνεται πως μέτρησε και μέτρησε αρκετά στον χώρο της «Αλλαγής». Επιπλέον, η καθιέρωση μιας «ανοικτής γραμμής» ανάμεσα στον Ανδρέα Παπανδρέου και στον Σεραφείμ είχε σαν αποτέλεσμα την αποφυγή μικρών ή μεγαλύτερων κρίσεων στις σχέσεις πολιτείας και Εκκλησίας. Και αυτό συνέβη σε μια περίοδο που υπήρξαν αφορμές για την όξυνση των σχέσεων. Θυμηθείτε την εισαγωγή του πολιτικού γάμου το 1982, τις ρυθμίσεις για την εκκλησιαστική περιουσία το 1985 κλπ.

Ο Σεραφείμ, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, είναι ο προκαθήμενος «κοινής αποδοχής». Η δημοτικότητά του είναι στα ύψη, ο ίδιος έχει πλέον σχέσεις με όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων ­ ακόμη και με τους εκπροσώπους της πλευράς των «ηττημένων» στον Εμφύλιο, με τον παλαιό του συμμαθητή Χαρίλαο Φλωράκη. Κανείς δεν φαντάζεται τη θύελλα που έρχεται κατευθείαν από το εκκλησιαστικό παρελθόν, από την κληρονομιά του Ιερωνύμου. Τα γεγονότα είναι λίγο - πολύ γνωστά. Η περιβόητη τροπολογία του υπουργού Οικονομικών Ι. Παλαιοκρασσά στην οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντος Ζολώτα επαναφέρει στο προσκήνιο τους εκδιωχθέντες ιερωνυμικούς μητροπολίτες και φέρνει στα πρόθυρα νευρικής κρίσης ολόκληρο τον εκκλησιαστικό οργανισμό. Ο Ιερώνυμος και μαζί η εποχή και οι άνθρωποί του ­ ένας εξ αυτών ήταν και ο τότε υπουργός Οικονομικών μοιάζει προς στιγμήν να παίρνουν την «εκδίκησή» τους.

Είναι μια από τις τελευταίες σκληρές μάχες που δίνει ο άλλοτε αντάρτης του Ζέρβα. Ισως σε εκείνη την περίοδο να ξαναθυμήθηκε τον Δαμασκηνό και το παράδειγμά του. Ισως η σκέψη του να ξαναγύρισε αρκετές δεκαετίες πίσω, εκείνη την ημέρα του 1938, την ημέρα που εκάρη μοναχός στη Μονή Πεντέλης ή την ημέρα της χειροτονίας του σε διάκονο. Οι στιγμές της πολύχρονης διακονίας του ίσως να πέρασαν από μπροστά του με κινηματογραφική ταχύτητα: διάκονος στη Μητρόπολη Κορινθίας με δεσπότη τον Δαμασκηνό, γραφέας στην Ιερά Σύνοδο, αρχιμανδρίτης στον Αγιο Λουκά Πατησίων, αντάρτης στους Σκιαδάδες της Αρτας δίπλα στο αρχηγείο του Ζέρβα, γραμματέας της Συνόδου και μετά δεσπότης ο ίδιος στην Αρτα και στα Γιάννενα... Το τι κράτησε από αυτό το ταξίδι μόνον ο ίδιος μπορεί να ξέρει. Εκείνο που θα μπορούσε να προσθέσει κανείς είναι ότι το ταξίδι αυτό πραγματικά άξιζε...


Πηγή: tovima.gr 

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Παρουσίαση βιβλίου για τον Ναπολέοντα Ζέρβα, το Σάββατο 19 Νοεμβρίου





Ομιλία - παρουσίαση του βιβλίου "Ναπολέων Ζέρβας και το έπος της Εθνικής Αντιστάσεως του ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ", το Σάββατο 19 Νοεμβρίου στις 19.30, στα γραφεία του Εθνικού Μετώπου (Χαλκοκονδύλη 19, 3ος όροφος). 

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Παρουσίαση του βιβλίου "Ναπολέων Ζέρβας και το έπος της Εθνικής Αντιστάσεως του ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ" στις 21 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα





Ο «Πανελλήνιος Σύνδεσμος Μαχητών καί Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως "Χ"» σας προσκαλεί στα γραφεία του, Πανεπιστημίου 64 , 6ος όροφος, σε συνεργασία με τις εκδόσεις "ΠΕΛΑΣΓΟΣ", διοργανώνουν εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση, του βιβλίου του ιστορικού συγγραφέα Ιωάννου Αθανασόπουλου, το οποίο κυκλοφόρησε με τίτλο «Ναπολέων Ζέρβας και το Έπος της Εθνικής Αντιστάσεως του ΕΔΕΣ – ΕΟΕΑ»
την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου στις 7 μ.μ. Είσοδος ελεύθερη.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Μανώλης Λίτινας: Εκτελέστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, λίγο πριν από το χάραμα της λευτεριάς






Είναι 4:00 το πρωί της Παρασκευής 8 Σεπτεμβρίου 1944. Η πόρτα του κελιού ανοίγει για να περάσει ο ιερέας με τα Άχραντα Μυστήρια.

Οι μελλοθάνατοι, ανάμεσά τους και ο Μανώλης Λίτινας, δημοσιογράφος, εκτελούν το τελευταίο τους θρησκευτικό καθήκον προσπαθώντας να μη λυγίσουν.

Η ώρα πήγε 5.30 και οι Γερμανοί βιάζονται. Φορτώνουν τα καμιόνια τους με τον ανθό της νιότης και της λεβεντιάς για μια ακόμα φορά. Προορισμός το Χαϊδάρι.

Σε ένα άλλο καμιόνι που οδεύει στο αλσύλιο του Δαφνιού βρίσκεται η «Μπουμπουλίνα της Αντίστασης» Λέλα Καραγιάννη.
Είναι και για εκείνη η στερνή ώρα.

Ο Μανώλης μόλις που έχει προλάβει να γράψει δυο σημειώματα. Και όταν βρίσκει την ευκαιρία αφήνει να πέσουν τυλιγμένα στα μανικετόκουμπά του.

Λίγο αργότερα ένας πρωινός διαβάτης θα βρει το ένα και θα το διαβάσει με δάκρια στα μάτια:

«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά -Μανώλης Λίτινας».
Ο διαβάτης αλλάζει κατεύθυνση. Στο σημείωμα υπάρχει και η διεύθυνση. Πρέπει να το παραδώσει. Και σε λίγο κτυπά το κουδούνι ενός σπιτιού στην οδό Βατάτζη 60. Ανοίγει μια κοπέλα. Βουβός αυτός της παραδίδει το σημείωμα Εκείνη το παίρνει με χτυποκάρδι. Έχει καταλάβει. Σε λίγο το μικρό κείμενο επιβεβαιώνει τους φόβους της.

Το ίδιο και με το άλλο σημείωμα.

Αυτά τα πρόχειρα σκισμένα χαρτάκια η αδελφή του Ήρωα τα έφερε πάντα μαζί της. Και αμέτρητες φορές στα 13 χρόνια που κρατούσαν οι εκδηλώσεις Τύπου στην πόλη μας τα είχε δώσει να αναρτηθούν με τις φωτογραφίες του αδελφού της.
Ενός παλικαριού που δεν ήξερε τι θα πει συμβιβασμός και υποταγή.

Η καταγωγή του από τη Γωνιά


Ο Μανώλης Λίτινας από τη Γωνιά Ρεθύμνου γεννήθηκε το 1921. Η δημοσιογραφία είναι η κατεύθυνση που τον βοηθά να εκφραστεί όπως ακριβώς ήθελε ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του.

28 του Οκτώβρη βρίσκεται έφεδρος ανθυπολοχαγός στην πρώτη γραμμή του μετώπου, κάπου στο Καλπάκι.

Για καμιά χαρά της ζωής δεν θα εξαγόραζε την ικανοποίηση να υπερασπίζεται με σθένος και αυτοθυσία την πατρίδα του.

Οι πρώτες νίκες τον γεμίζουν ξέφρενο ενθουσιασμό. Η κατάρρευση του μετώπου τον γεμίζει άγρια αποφασιστικότητα.
Γυρίζει στο σπίτι του. Και αλλάζει απότομα η ζωή του.

Ο Μανώλης έδινε την αίσθηση ότι ταξίδευε σε ένα ονειρικό κόσμο. Έφευγε και αργούσε να επιστρέψει. Μερικές φορές έλειπε και ημέρες.

Ο νους όμως δεν πήγαινε στο κακό. Νέος ήταν. Ενδιαφέρον τύπος θα μπορούσε να χαίρεται τη ζωή του. Ο χαρακτήρας του όμως τύπος σοβαρός περισσότερο από όσο θα 'πρεπε στην ηλικία του κλόνιζε αυτή την παρήγορη σκέψη. Ενώ ήταν επαγγελματίας δημοσιογράφος δεν επιστέφει στην εφημερίδα του. Δεν άντεχε να δουλεύει σε Τύπο που ελέγχεται από τον κατακτητή. Η Αντίσταση είναι ο χώρος που ξαναβρίσκει τον εαυτό του. Εντάσσεται στον Ε.Δ.Ε.Σ.

Η οργάνωση αυτή είχε ιδρυθεί στις 9 Σεπτεμβρίου 1941, από τον απόστρατο συνταγματάρχη Ναπολέοντα Ζέρβα, τον αξιωματικό Λεωνίδα Σπάη, τον δικηγόρο Ηλία Σταματόπουλο, και τον Μιχάλη Μυριδάκη. Η οργάνωση φαίνεται ότι εκινείτο στον βενιζελικό-αντιμοναρχικό πολιτικό χώρο και είχε ανακηρύξει ερήμην ως αρχηγό τον στρατηγό Νικόλαο Πλαστήρα. Το ιδρυτικό καταστατικό του Συνδέσμου προέβλεπε «Νὰ ἐγκαθιδρύση εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ Δημοκρατικὸν πολίτευμα, σοσιαλιστικῆς μορφῆς», ενώ αποκαλούσε τον εξόριστο βασιλέα προδότη («τὴν προδοσίαν τοῦ τέως Βασιλέως Γεωργίου τοῦ Βʹ καὶ τῆς περὶ αὐτὸν σπείρας τῆς αὐτοκληθείσης Δικτατορία τῆς 4ης Αὐγούστου»). Όπως με όλες τις οργανώσεις το διχαστικό κλίμα δεν άργησε να αμαυρώσει και τη δική της αγωνιστική πορεία. Καμιά όμως πολιτική και ιδεολογική διαφορά δεν θα μπορούσε να υποβαθμίσει την προσφορά στην πατρίδα των μελών της.

Παράνομα έντυπα


Στον Ε.Δ.Ε.Σ ο Μανώλης Λίτινας οργάνωσε κλιμάκιο για την έκδοση αντιστασιακών εφημερίδων, ανάμεσα στις οποίες και η «Δημοκρατική Σημαία» (του ΕΔΕΣ). Ήταν το πρώτο από όλα τα έντυπα και αποτελούσε παράνομο δελτίο ειδήσεων. Δεν απουσιάζει από καμιά δραστηριότητα της διαδικασίας έκδοσης και διανομής.

Παράλληλα συγκροτεί μαχητικές ομάδες, διαμορφώνει δίκτυα στρατολογίας και στέλνει μαχητές στα βουνά.

Μέσα σε σκοτεινά υπόγεια, όπου εύρισκε, τύπωνε τα παράνομα έντυπα της οργάνωσης. Η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Εκείνος όμως συνέχιζε τον αγώνα.

Αρχές Νοεμβρίου 1943 η Ειδική Ασφάλεια δολοφονεί τον στενό του συνεργάτη Μήτσο Γιαννακόπουλο.

Ο Μανόλης καταλαβαίνει ότι είναι ο επόμενος στόχος. Αλλά δεν υποχωρεί. Συνεχίζει με ακλόνητο θάρρος, αν και ολομόναχος τον αγώνα στο μετερίζι του.

Στις 7 Απριλίου 1944, συλλαμβάνεται στα γραφεία της Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών.

Εκείνο το πρωί, μου είχε διηγηθεί η αδελφή του, έφυγε από το σπίτι με ξεχωριστό κέφι. Πριν στρίψει στη γωνία ξέροντας ότι εκείνη ήταν ακόμα στην πόρτα, γύρισε και τη χαιρέτισε για μια ακόμα φορά. Χαμογελούσε. Ήταν η τελευταία φορά που την αντίκριζε λεύτερος.

Απάνθρωπα βασανιστήρια


Οι ναζί μετά τη σύλληψη τον οδήγησαν στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν. Ο κύκλος απάνθρωπων βασανιστηρίων ανοίγει. Ο Λίτινας μένει ψύχραιμος και περνά με αξιοπρέπεια την οδυνηρή του δοκιμασία που ξεπερνά τις ανθρώπινες αντοχές.

Η αντίστασή του κουράζει τους δημίους του. Άλλωστε τι άλλο μπορούσαν να κάνουν για να κάμψουν το ηθικό του; Είχαν μεταβάλλει τις σάρκες του σε άμορφες μάζες, μα εκείνος έδειχνε το ίδιο αγέρωχος.

Τον άφησαν στην απομόνωση, όπου έμεινε για πέντε μήνες.

Εκεί που θα χάραζε η λευτεριά κατάλαβε ότι ήρθε το τέλος. Θα τον πήγαιναν για εκτέλεση. Βρήκε κατά τύχη ένα στραπατσαρισμένο χαρτί και γράφει δυο σημειώματα. Καθώς το καμιόνι προχωρούσε στο μοιραίο του σταθμό βρήκε τρόπο και τα πέταξε τυλιγμένα στα μανικετόκουμπά του.

«Πέφτουμε για τη λευτεριά. Να είστε υπερήφανοι», έγραφε το δεύτερο σημείωμα. Και ο λόγος που προτίμησε να γράψει δυο είναι επειδή ήθελε να φτάσουν σίγουρα τα νέα του στην οικογένεια. Όπως κι έγινε. Πάντα συγκροτημένος και μεθοδικός ακόμα και την ώρα αυτή που προχωρούσε στον θάνατο.

Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων Τύπου


Από την αρχή των εκδηλώσεων Τύπου που γίνονταν στο Ρέθυμνο από την «Πολιτιστική Αναγέννηση» σε συνεργασία με όλες τις Ενώσεις Συντακτών Ελλάδας και Κύπρου, ο Μανόλης Λίτινας είχε την τιμητική του.

Κι αυτό χάρις και στην αδελφή του που φρόντιζε να είναι από τους πρώτους καλεσμένους που έφθαναν στο Ρέθυμνο για να εποπτεύει κάθε εκδήλωση προς τιμήν του αδελφού της, ώστε να είναι άρτια σε οργάνωση.

Μιλούσε γι' αυτόν με ξεχωριστή αγάπη κι έδειχνε πάντα πως το πένθος της ήταν νωπό. Πως ήταν όμως δυνατόν να ξεχαστεί ένας ήρωας που θυσιάστηκε λίγες μέρες πριν χαράξει η λευτεριά;

Η Λιλή Λίτινα είχε θεσπίσει και βραβείο στη μνήμη του αδελφού της. Και αν δεν κάνουμε λάθος μετά την τόσο αψυχολόγητη κατάργηση των εκδηλώσεων -πάντα ενοχλεί ό,τι δεν προέρχεται από έμπνευση κρατούσης αρχής- το βραβείο δίνεται από το ίδρυμα Μπότση. Έχασε δηλαδή το Ρέθυμνο μια ευκαιρία να επιβραβεύεται η επίδοση ενός Ρεθεμνιωτόπουλου και επωφελήθηκε το Ίδρυμα Μπότση με τη θέσπιση αυτού του βραβείου από την Λιλή Λίτινα.

Με πόση ικανοποίηση η γυναίκα αυτή παρέστη στην τελετή αποκαλυπτηρίων της προτομής του αδελφού της που δεσπόζει στο χωριό Γωνιά στην κεντρική πλατεία, λίγο πιο μπροστά από τις το Ηρώον με τις προτομές του Βενιζέλου και του Πλαστήρα.
Στα αποκαλυπτήρια της προτομής του παραβρέθηκαν εκπρόσωποι δημοσιογραφικών ενώσεων και οι τοπικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές. Ήταν μια άψογα διοργανωμένη εκδήλωση, όπως πάντα ήθελε να γίνεται στην περιοχή ευθύνης του ο αξέχαστος δήμαρχος Νικηφόρου Φωκά, Αντώνης Πατεράκης.

Αυτός ήταν ο δημοσιογράφος Μανώλης Λίτινας. Κάτι θα έχουν να ωφεληθούν ηθικά και πνευματικά όσοι προσεγγίσουν τον βίο του και γνωρίσουν τη λαμπρή του αγωνιστική πορεία μέχρι τις 8 του Σεπτέμβρη 1944 που αντίκρισε αγέρωχος με άλλους 71 πατριώτες το εκτελεστικό απόσπασμα.

Πηγή: rethnea.gr

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Εκδηλώσεις στην Άρτα για τον Ναπολέοντα Ζέρβα (17 Ιουλίου 2016)





Οι καθιερωμένες ετήσιες εκδηλώσεις για την έξοδο του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα στα Ελληνικά βουνά, πραγματοποιούνται την Κυριακή 17 Ιουλίου στην Άρτα. 

Τις εκδηλώσεις οργανώνει η Ένωσις Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ Ν. Ζέρβας Ν. Άρτης με τη συνεργασία της Πανελληνίας Ενώσεως των Συνδέσμων Αγωνιστών (ΠΕΣΣΕΑ) Ιωαννίνων.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, στις 10 το πρωί θα τελεστεί Δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Άρτης και ακολούθως στον Ανδριάντα του Ν. Ζέρβα θα γίνει επιμνημόσυνη δέηση (11.15), προσκλητήριο πεσόντων, κατάθεση στεφάνων, κλπ.

Όσοι επιθυμούν να καταθέσουν στεφάνι, θα πρέπει να το δηλώσουν, μέχρι και το Σάββατο στον Πρόεδρο της Ένωσης κ. Δημ. Θεοχάρη (τηλ. 26510 - 27892) ή στον κ. Απ. Φλώρο (τηλ. 26810 - 28290 κιν. 6974 - 820616), ή το πρωί της Κυριακής στην Εκκλησία, στον κ. Ιωάννη Έξαρχο.   

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Στυλιανός Χούτας, ο Οπλαρχηγός του ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ Βάλτου





του Μπάμπη Κουβέλη, συγγραφέα*


Ο Στυλιανός Χούτας του Θωμά και της Αικατε­ρίνης (το γένος Νιάφα) γεννήθηκε το 1908 στην Κεχρινιά του Βάλτου. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Άρτα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1931 έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής Σχολής (ειδικότητα παθολόγος).

Ας δούμε συνοπτικά, κατά πρώτο, την εν γένει πορεία του μέχρι την είσοδο του στον πολιτικό στίβο. Για την πολιτική του διαδρομή θα αναφερθούμε εκτενώς στη συνέχεια. Θα αναπτύξουμε την πολιτική του δράση και θα επιχειρήσουμε να αποτιμήσουμε το έργο του.

Μέχρι το 1940 άσκησε το Ιατρικό επάγγελμα στην Αμφιλοχία με υψηλή κατά κοινή εκτίμηση ευαισθησία και ανθρωπιά. Κατά την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ενώ υπέφερε από χρόνια πάθηση (νεφρολιθίαση και αποφλοίωση νεφρού) δεν θέλησε να κάμει χρήση του του κατά νόμο δικαιώματος απαλλαγής από την στράτευση και κατατάχθηκε στο στρατό ξηράς με το βαθμό του έφεδρου ανθυπίατρου και υπηρέτησε στη ζώνη των πρόσω.

Η δράση του στον ΕΔΕΣ

Το 1941, παρά την επισφαλή κατάσταση της υγείας του (είχε προσβληθεί στο μεταξύ και από φυματίωση), άρχισε από τους πρώτους μήνες της γερμανοϊταλικής κατοχής την οργάνωση αντίστασης στο Βάλτο κατά των κατακτητών και στη συνέ­χεια στις άλλες περιοχές του νομού. Το καλοκαίρι του 1942, μαζί με τη σύζυγο του (Μαρία Καρκανιά) και τα δύο τότε μικρά παιδιά του, βγήκε στα ορεινά του Βάλ­του για να αρχίσει από εκεί ένοπλο αγώνα κατά των Γερμανοϊταλών. Συνεργάστη­κε στενά με τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα και συγκρότησε γρήγορα τις πρώτες εθνικές ανταρτικές ομάδες, τις οποίες και συντηρούσε με δικά του οικονομικά . έσα μέχρι τον Απρίλη του 1943, οπότε άρχισε η ενίσχυση σε υλικό των ένοπλων :ιιάδων από το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και ο Στυλιανός Χούτας ϊγκαταστάθηκε μόνιμα στον ορεινό Βάλτο. Με εγκύκλιο του της 22ας Δεκεμβρίου1942, ως αρχηγός των Ανταρτικών Ομάδων του Βάλτου, αποκήρυξε το κατοχικό κράτος της Αθήνας ως "αντεθνικόν". Συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες του χώρου στα χέρια του και μέσα σε βραχύ χρονικό διάστημα οργάνωσε ολόκληρη την περιοχή σε απόλυτα ελεγχόμενο έδαφος της "Ελεύθερης Ορεινής Ελλάδος", όπως ονο­μάσθηκε, το οποίο, την άνοιξη του 1943 επεκτάθηκε και στην Ήπειρο.

Ως Αρχηγός Βάλτου, ο Στυλιανός Χούτας σημείωσε εξαιρετική πολεμική δράση σε σωρεία συμπλοκών και μαχών που έδωσε εναντίον των δυνάμεων κατοχής, όμως στη συνέχεια - με την τροπή που πήραν τα γεγονότα - και εναντίον εγχώριων αντί­παλων δυνάμεων. Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η πολεμική δραστηριότητα το 1943 κατά των κατακτητών, η οποία βοήθησε αποτελεσματικά τις αποβατικές επιχειρή­σεις των συμμαχικών δυνάμεων στη νότια Ιταλία. Το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής με διαταγή του (στις 30 Ιουνίου) ζήτησε από τον Στυλιανό Χούτα να παρε­μποδίσει από το πρωί της 4ης Ιουλίου την μετακίνηση των Ιταλογερμανικών δυνά­μεων από την Ελλάδα στην Ιταλία μέσω της Εθνικής Οδοΰ Αγρινίου-Άρτας, που θα διέρχονταν, με προορισμό την Ήπειρο και τα Αλβανικά λιμάνια. Την αποστολή αυτή ο Χούτας εκτέλεσε στο ακέραιο. Με αλλεπάλληλες επιθέσεις από 4 μέχρι 22 Ιουλίου 1943 κατά μήκος του δρόμου αυτού κατόρθωσε και ανέκοψε την πορεία των εχθρικών δυνάμεων. Κορυφαία των μαχών αυτών υπήρξε η μάχη του Μακρυνόρους, όπου επί οκτώ μερόνυχτα καθηλώθηκε και συντρίφτηκε η μηχανοκίνητη Ιταλική μεραρχία "ΜΠΡΕΝΕΡΟ" (πρόκειται για την ίδια μεραρχία του Μουσολίνι, η οποία την 24η Ιουνίου το 1941 είχε εισέλθει "θριαμβευτικά" στην Αθήνα), καθώς και οι γερμανικές ενισχύσεις υπό την επίλεκτη μεραρχία "ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ". Τον Οκτώβριο του 1943, αν και υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων να αντιμετωπίσει την ταυτόχρονη επίθεση των Γερμανών και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εναντίον των Εθνικών Ομάδων Ελλή­νων Ανταρτών, ο Στυλιανός Χούτας συνέχισε τον αγώνα μέχρι την αποχώρηση των στρατευμάτων του κατακτητή από την Ελλάδα, οπότε και παρέδωσε τα τμήματά του στον Εθνικό Στρατό που άρχισε να ανασυγκροτείται.

Για τις υπηρεσίες του αυτές προς την πατρίδα και τον Συμμαχικόν Αγώνα ο Στυ­λιανός Χούτας τιμήθηκε με πολλά Ελληνικά παράσημα: Το Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας, τους Πολεμικούς Σταυρούς Γ' και Β' τάξεως, το Μετάλλιον Εξαιρέτων Πράξεων, Το Αναμνηστικόν Μετάλλιον Εθνικής Αντίστασης 1941-45. Ακόμη του δόθηκε η Πολεμική Σημαία του Αρχηγείου του με τον Πολεμικό Σταυρό Α' τάξε­ως. Επίσης, τιμήθηκε με πολλές επ' ανδραγαθία προαγωγές και έφθασε στο βαθμό του Υπιάτρου. Από το βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο τον 6ο τιμήθηκε με το "Εξο- χώτατον Παράσημον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας". Τέλος, τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου, καθώς και με τον Ανώτερον Ταξιάρχην του Γεωργίου του Α' και με χρυσά μετάλλια της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, της πόλεως του Αγρινίου, της Ρόδου και της Αμφιλοχίας.

Το δικτατορικό καθεστώς του 1967, θεωρώντας τον Χούτα επικίνδυνο, διέταξε τη σύλληψη του. Άνδρες του στρατού και της χωροφυλακής περικύκλωσαν το σπίτι του στο Χαλάνδρι στις 21 Μαΐου. Με την τόλμη που πάντα τον διέκρινε, ο Χούτας κατόρθωσε και ξέφυγε. Παρέμεινε διωκόμενος μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 1967, οπότε, με τη χορήγηση της γενικής αμνηστίας, επέστρεψε στην οικογένειά του.

Η πολιτική του σταδιοδρομία 

Το δικτατορικό καθεστώς του 1967, θεωρώντας τον Χούτα επικίνδυνο, διέταξε τη σύλληψη του. Άνδρες του στρατού και της χωροφυλακής περικύκλωσαν το σπίτι του στο Χαλάνδρι στις 21 Μαΐου. Με την τόλμη που πάντα τον διέκρινε, ο Χούτας κατόρθωσε και ξέφυγε. Παρέμεινε διωκόμενος μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 1967, οπότε, με τη χορήγηση της γενικής αμνηστίας, επέστρεψε στην οικογένειά του.

Μετέσχε ως Υπουργός ή ως Υφυπουργός σε 5 Κυβερνήσεις, αναλαβών 10 φορές υπουργικά καθήκοντα: Δύο φορές Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου, μια φορά Υπουργός Πρόνοιας, μια φορά Υπουργός Δημοσίων Έργων, τρεις φορές Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας, τρεις φορές Υφυπουργός Οικισμού και Ανοικοδομήσεως.

Αναλυτικά διετέλεσε:

•  Υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας και Ανοικοδομήσεως (1950).

•  Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου, ασκών καθήκοντα Υφυπουργού Κοινωνι­κής Πρόνοιας, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως (1950-1951)
•   Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας και Υγιεινής (1963)

•   Υπουργός Δημοσίων Έργων (1964-1965)

Ως Υφυπουργός Ανοικοδομήσεως το 1950-51 επέλυσε το οξύτατο τότε πρόβλη­μα της στέγασης των 750.000 ανταρτόπληκτων, που βάρυνε σε υψηλότερο βαθμό την ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Βάλτο. Φορτία ξυλείας που έφταναν με καράβια στον Αμβρακικό, ποστιάζονταν και κάλυπταν όλη την ανατολική παραλιακή ζώνη της πόλης της Αμφιλοχίας, για να προωθηθούν στη συνέχεια στους δικαιούχους.

Ως Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας και Υγιεινής το 1963 χάραξε τις δύο μεγά­λες προγραμματικές κατευθύνσεις του Υπουργείου του: της Λαϊκής στέγης και της Εθνικοποιήσεως της Υγείας.

Ως Υπουργός Δημοσίων Έργων στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, το 1964-1965, εκπόνησε το πρώτο ευρύτατο πενταετές πρόγραμμα Εθνικής και Επαρ­χιακής Οδοποιίας, όπως και προγράμματα άλλων έργων σε ολόκληρη τη χώρα. Όμως, κατόπιν, έλαβαν χώρα τα γνωστά ως Ιουλιανά γεγονότα του 1965. Παραι­τήθηκε η Κυβέρνηση και το προαναφερθέν πρόγραμμα έμεινε ανεκτέλεστο περίπου, με τη δυσμενή συνέπεια, να μη γνωρίσει την ανάπτυξη που έπρεπε η οδοποι­ία πανελλήνια αλλά και στην Αιτωλοακαρνανία. Την ίδια τΰχη είχε και το σχεδια- σθέν τότε (άγνωστο ή λησμονημένο σήμερα από πολλούς) έργο της ζεύξης του Ρίου - Αντιρρίου. Με την αριθ. 1136/26-2-1965 απόφαση του υπουργού Στυλιανού Χούτα, συγκροτήθηκε επιτροπή από μηχανικούς του Υπουργείου, για την προπα­ρασκευή των όρων διεξαγωγής δημόσιου διεθνούς διαγωνισμού για την γεφύρωση του στενού. Καταρτίστηκε από την επιτροπή σχετικό υπόμνημα για τα γεωλογικά στοιχεία της συγκεκριμένης περιοχής, για την μορφολογία του βυθού Ρίου - Αντιρ­ρίου κ.λπ. Επίσης, το Κ.Ε.Δ.Ε. (Κεντρικό Εργαστήριο Δημοσίων Έργων) προέβη σε αναγνωριστικές - ερευνητικές γεωτρήσεις στην ξηρά, μία κοντά στο φρούριο του Ρίου και δύο κοντά στο φρούριο του Αντιρρίου, που έδωσαν σημαντικές πληροφο­ρίες για τη γεωλογική σύσταση του υπεδάφους στις δύο όχθες του στενού.

Κατάφερε πάντως ο Χούτας να κατασκευασθεί η γέφυρα του Αχελώου, που σήμερα ανυποψίαστοι οι πιο πολλοί τη διανύουμε ως προς τη μεγάλη χρησιμότητα που προσέλαβε και την πολλαπλή εξυπηρέτηση που επιτελεί. Ήταν ένα έργο που ανακούφισε τα μέγιστα από την ταλαιπωρία την Αιτωλοακαρνανία αλλά και όλη την βορειοδυτική Ελλάδα. Έγινε ακριβώς στην ώρα που αβελτηρία άλλη δεν χωρούσε, καθώς οι οδικές μετακινήσεις και οι μεταφορές διαρκώς αυξάνονταν, ο δε τουρισμός στη χώρα άρχιζε να προδιαγράφει την ραγδαία ανοδική του τάση.

Χρήζει ακόμη μνείας και αναφοράς ένα άλλο έργο που έθεσε σε εφαρμογή ο Χούτας στην περιοχή μας, που όμως και αυτό έμεινε ανολοκλήρωτο. Πρόκειται για μια υπόγεια στοά που άρχισε να διανοίγεται πριν από την είσοδο της πόλης της Αμφιλοχίας, καθώς πορευόμαστε από το Αγρίνιο. Φιλοδοξούσε σχετικά ο Στυλια­νός Χούτας να κατασκευαστεί σήραγγα που θα διαπερνούσε τον δεξιό ημιορεινό ημιπερίγυρο της Αμφιλοχίας και θα έβγαινε στον κάμπο του Βάλτου, που έτσι ο κάμπος θα αρδευόταν και τα κοντινά χωριά θα εξασφάλιζαν την ύδρευσή τους από το νερό της λίμνης Αμβρακίας. Η σπουδαιότητα του έργου αυτού επιβεβαιώνεται και με την πρόσφατη ανακοίνωση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Γεωργίου Σουφλιά ότι θα αρχίσει η συνέχιση του έργου.

Σε όλη την πολιτική πορεία του Χούτα μέγας "αντίπαλος του" - σε τοπικό επί­πεδο - ήταν ο Ανδρέας Στράτος, επιφανής κι αυτός πολιτικός και Βαλτινός στην καταγωγή, ο οποίος πολιτεύθηκε, αρχικά με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού και με την Ε.Ρ.Ε. κατόπιν. Μιλάμε ασφαλώς για ευπρεπή ανταγωνισμό που κυριάρ­χησε ανάμεσα στους δύο, ο οποίος μάλλον ωφέλιμος απέβη για την περιοχή μας.
Ο Στυλιανός Χούτας ήταν ένας έντιμος και περήφανος Ακαρνάνας. Είχε μια έμφυτη απλότητα και διέθετε έναν ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης των συμπατριωτών του. Στις προεκλογικές προετοιμασίες του απέφευγε να χρησιμοποιεί το μπαλ­κόνι για ομιλίες. Αυτό γινόταν μόνο στις μεγάλες πόλεις. Στα χωριά που περιέρχο­νταν, έμπαινε στα καφενεία και συζητούσε ήρεμα και φιλικά με τους ανθρώπους. Έσκυβε και άκουγε με προσοχή τα αιτήματά τους και όσα από αυτά τα θεωρούσε μη παράλογα, κατάφερνε με υπομονή όπου και όταν χρειαζόταν ένα - ένα να τα τακτοποιεί. Ήταν παθιασμένος με τον Βάλτο και οι κάτοικοι αυτής της επαρχίας του είναι ευγνώμονες για τα πολλά έργα οδοποιίας που εκτέλεσε στον παραμελη­μένο και ορεινό κατά το πλείστον τόπο τους. Πρόκειται για μεγάλης εμβέλειας πολιτική προσωπικότητα, που απολάμβανε τον σεβασμό στο Εθνικό Κοινοβούλιο όχι μόνο από μέρους των φίλων και συμπατριωτών του αλλά και από μέρους των πολιτικών αντιπάλων του. Χωρίς να θέλουμε να υπερβάλουμε, μπορούμε να πούμε ότι η παρουσία στο πολιτικό προσκήνιο της Αιτωλοακαρνανίας του δίδυμου Χούτας- Στράτος σημάδεψε αξεπέραστα το μεγαλύτερο τμήμα της χρονικής περιόδου 1946-2004 που εξετάζεται στον παρόν Συνέδριο. Έχουμε δε την πεποίθηση πως, αν τα πολιτικά πάθη της εποχής που συνυπήρξαν ήταν ηπιότερα και οι οικονομικές συνθήκες της χώρας καλύτερες, θα μπορούσαν να δώσουν ο καθένας τους στο Νομό πολύ περισσότερα από όσα έδωσαν.

Τον Στυλιανό Χούτα τον διαδέχθηκε στην πολιτική ο γιός του, ο Θωμάς Χούτας, έγκριτος Δικηγόρος στην Αθήνα, ο οποίος λόγω συγκυριών δεν εθήτευσε επί μακρόν στην πολιτική σκηνή. Αρχικά (Μάιος 1980 - Μάιος 1981) χρημάτισε Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Στις εκλογές του 1981 ανα­δείχθηκε πρώτος επιλαχών βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του βουλευτή - υπουργού Χριστόφορου Στράτου ορκίσθηκε ο Θωμάς βουλευτής. Επίσης, εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1985. Όμως, ύστερα από ένα περίπου εξάμηνο από την ανάληψη των βου­λευτικών του καθηκόντων και μετά τη νέα καταμέτρηση των ψήφων, έχασε η Ν.Δ. στην Αιτωλοακαρνανία μια έδρα, την οποία κέρδισε το ΠΑΣΟΚ και στη θέση του Θωμά Χούτα ορκίσθηκε βουλευτής ο Αθανάσιος Δημητρακόπουλος.

Ο Στυλιανός Χούτας, ο οποίος απεβίωσε το 1992, άφησε και αξιόλογο συγγραφικό έργο, το οποίο καλύπτει γεγονότα και πρωταγωνιστές της πολεμικής περιό­δου, όπου ο ίδιος έδρασε. Το έργο του αυτό περιλαμβάνει τα εξής βιβλία:
•  "Η Εθνική Αντίσταοις των Ελλήνων 1941-45", Αθήνα, 1961.
•  "Από το έπος της Εθνικής Αντιστάσεως - Μάχη τον Μακρυνόρους" (14-22 Ιουλίου 1943), Αθήνα, 1984.
"Ναπολέων Ζέρβας", Αθήνα, 1984.



*Το κείμενο του συγγραφέα Μπάμπη Κουβέλη, για τον Στυλιανό Χούτα, αποτέλεσε εισήγηση στο επιστημονικό συνέδριο που διοργάνωσε η Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία (ΑΙ.ΠΟ.Ε.) τον Νοέμβριο του 2008.